Dag 1: Amsterdam - Izmir - Selçuk
Zaterdag 8 september 2001:
 We
staan vroeg op want we moeten rond 7.00 uur inchecken. Om 6.50 uur zijn we
op Schiphol. Om 7.00 uur kunnen we inchecken. Nog even afscheid nemen van
Dennis, die ons naar het vliegveld heeft gebracht.
 Om
10 over 7 gingen we door de Douane en om kwart over acht konden we instappen
in de Airbus 300 van Air Anatolia die ons naar Izmir zou vliegen.
Rond 10 uur (NL-tijd) kregen we ons ontbijt/lunch. Alles was keurig verzorgd
in een doosje waarvan je hier het deksel kunt zien.
  Gelukkig
hadden we het ontbijt op toen het vliegtuig zijn landing inzetten. Het
aanvliegen naar de landingsbaan leek meer op een ritje in een achtbaan dan
op de landing van een vliegtuig. Maar je moet alles een keer meegemaakt
hebben.
Om één uur Turkse tijd (het is daar een uur later dan in Nederland)
stonden we aan de grond.
 Op
het vliegveld eerst in de rij staan om een Visum te kopen voor 20 piek en
daarna door de Douane en de koffers ophalen.
Makkelijk als je de hal uitkomt staan er al kruiers klaar. Het kost maar 2
gulden om je koffers door de kruier naar de bus te laten brengen en met zo'n
roltrap is dat best makkelijk. Hij neemt het karretje zo mee de roltrap op,
dat zou ik zelf niet gedurfd hebben. Maar als we bij de bus zijn blijkt het
opeens 2 gulden per koffer/tas te zijn. Hij maakt er dus maar meteen 8
gulden van. Dat dacht ik dus niet. Uiteindelijk heeft hij 4 gulden gekregen,
2 van mij en 2 van mijn moeder.
Rond 2 uur vertrekt de bus naar Selçuk, ons eerste reisdoel tijdens de
rondreis.
  Onderweg
is het landschap heuvelachtig en nog behoorlijk groen. De wegen zijn
hobbelig en zelfs de tol-autoweg is niet te vergelijken met de wegen hier in
Nederland. Tegen 15.00 uur komen we aan bij ons hotel (hotel Pinar) waar we
de sleutel in ontvangst nemen en horen dat de bus ons morgen om kwart voor
acht weer komt ophalen. Het ontbijt is gepland om kwart over zeven. Dat
wordt dus vroeg opstaan in de vakantie.
 In
Selçuk is er op zaterdag markt en er staan dan ook overal kraampjes in het
stadje. Ze verkopen er van alles en nog veel meer. Het is even zoeken naar
een bank met pinautomaat en als we er een gevonden hebben is de vraag
"hoeveel miljoen moet ik pinnen?" Zou 25 miljoen genoeg zijn? Even
rekenen leert ons dat dat maar 50 gulden is, niet echt veel dus. We zijn dus
ineens miljonairs!
 Nog
even een telefoonkaart kopen, zodat we naar huis kunnen bellen om te melden
dat we veilig aangekomen zijn in Turkije en dat het hier schitterend weer
is. Daarna hebben we ansichtkaarten gekocht bij een jongetje dat ons ook nog
eens probeerde op te lichten. Het is natuurlijk ook wel makkelijk om
toeristen op te lichten als ze net aangekomen zijn en nog onhandig alle
nullen op de biljetten staan te tellen.
 De
Turken zijn ook zeer gastvrij. We krijgen op de markt thee aangeboden en
later worden we vriendelijk onthaald in een lederwinkel. Wederom met Turkse
thee (sinaasappel- en appelthee).
Ook Selçuk is voorzien van enkele internetcafés. De verbinding is wel een
beetje traag en een Turks toetsenbord typt ook niet echt gemakkelijk, maar
als het goed is heeft het thuisfront een eerste mailtje ontvangen. Snel
terug naar het hotel voor het eten, dat goed verzorgd is. Nog even pinnen en
wat drinken op het terras en dan naar bed, want morgen is het weer vroeg
dag.
|
