Dennis & Lilian reizen door Egypte » St. Catharina

St. Catharina – Faran oase – Cairo

Dennis & Lilian — Wed, 12 Nov 2003 20:12:26 +0000

Dag 19 – Woensdag 12 november 2003:

Om 7:15 uur staan we naast ons bed en een half uurtje later zitten we aan het ontbijt, wat matig is. Om half 9 vertrekken we met het busje richting Cairo. Dat is ongeveer 8 uur rijden van hieruit. We stoppen onderweg in de Faran Oase waar Gerard een kindje een paar pennen geeft.

Daarna brengen we ook nog een bezoek aan een nonnenklooster, waar Orthodox Griekse nonnen wonen. We krijgen er een rondleiding door het klooster.

Het lopen gaat wel moeizaam want we hebben flinke spierpijn na de klim van gisteren. Het lange stilzitten in de bus helpt daar ook niet echt aan mee.
De volgende stop is bij het Suezkanaal, waar we absoluut geen foto’s of videobeelden mogen maken i.v.m. de veiligheid.

Nadat we door een tunnel onder het kanaal door zijn gereden, stoppen we bij een restaurantje waar we wat kunnen eten. Er zijn geen hamburgers meer en de ketshup is ook op. Dit is voor het eerst in Egypte dat we geen ketshup bij ons eten krijgen. Voor de verandering drinken we vandaag eens een keer geen Cola maar 7 Up.

Het is rond vijf uur als we weer “thuis” komen in het Windsor hotel in Cairo. Daar krijgen we weer kamer 30, waar we de vorige keer ook hebben geslapen.
Nadat we een lekkere warme douche hebben genomen, dat is goed voor onze spieren, gaan we eten bij de Chinees die de vorige keer nog gesloten was. Het water dat we daar krijgen ruikt en smaakt naar chloor. Waarschijnlijk een fles die gevuld is met kraanwater. De nieuwe fles is wel goed gelukkig.

Daarna lopen we nog een stukje door de stad. Het is overal loeidruk. Alle winkels zijn open en de mensen staan in de rij om de winkels in te kunnen. Terug in het hotel toch maar eens vragen wat er aan de hand is. Het schijnt uitverkoop te zijn en alle mensen willen nog nieuwe kleren en cadeautjes kopen voor als de ramadan straks afgelopen is.

St. Catharinaklooster

Dennis & Lilian — Tue, 11 Nov 2003 18:39:52 +0000

De berg Sinaï wordt door Joden, Christenen en Moslims gezien als de plaats waar Mozes de Tien Geboden ontving. Aan de voet van deze berg sprak God tot Mozes vanuit een brandende braamstruik.

Op de plaats van deze braamstruik is in de 6e eeuw het St. Catharinaklooster gesticht. Keizer Justinianus liet het fortachtige klooster bouwen om de monniken en pelgrims te beschermen tegen overvallers. In het klooster bevindt zich achter een hek, een stek van de brandende braamstruik.

Omdat het klooster nog steeds wordt gebruikt als zodanig, is het grootste deel niet te bezoeken. Het enige opengestelde gebouw is de basiliek van de transfiguratie of Catharinakerk. Achter deze basiliek ligt de put van Mozes, waar hij zijn toekomstige vrouw Zipporah ontmoet zou hebben. Daar vlakbij is een houten hek met daarachter een grote braamstruik. Men zegt dat dit een stek is van de oorspronkelijke brandende braamstruik.

Dahab – St. Catharina * Klooster * Sinaï-berg

Dennis & Lilian — Tue, 11 Nov 2003 18:29:43 +0000

Dag 18 – Dinsdag 11 november 2003:

Het is 7:00 uur als de wekker gaat. Nog even de laatste spulletjes inpakken en dan naar het ontbijt. Om kwart over acht verzamelen we bij de ingang van het hotel. De buschauffeur is op verzoek van Mariet de bus aan het wassen, zodat we onderweg ook wat kunnen zien door de ramen. Nadat onze koffers in de bus zijn geladen, vertrekken we naar St. Catharina.

We rijden direct door naar het St. Catharina klooster. Daar is het erg druk, je kunt er over de hoofden van de toeristen lopen. We hebben meteen een paar kamelen gereserveerd voor vanmiddag.

Onderweg naar het hotel stoppen we bij een supermarktje waar we wat te eten kunnen halen voor tussen de middag. En drinken voor morgen in de bus naar Cairo natuurlijk.

Om kwart over 12 komen we aan bij het hotel. Het nieuwe gedeelte dat voor het oude deel is gebouwd ziet er nog best aardig uit. Maar natuurlijk hebben wij de kamers in het oude deel van het hotel. Gelukkig hoeven we hier maar één nachtje te slapen. De douche die gebruiken we maar niet, want de draadjes van de boiler zijn gewoon los in een stopcontact gestoken.

Tegen tweeën vertrekken we opnieuw naar het klooster. Het pad dat de berg op gaat begint achter het klooster. Kristel, Marianne en ik hebben ervoor gekozen om het eerste stuk met een kameel naar boven te gaan. Het pad is erg zwaar en halverwege stappen Dennis en Krista die eigenlijk best bang is voor kamelen ook op een kameel.

Op de trap, we mogen nog 750 treden zelf lopen, heb ik geloof ik wel 15 keer gezegd dat ik niet meer verder wilde. Het was dan ook heel zwaar. Nu ben ik blij dat Dennis elke keer zei: “nog een klein stukje.” en dan we toch helemaal boven zijn gekomen. Helaas is het bewolkt waardoor we de zon niet onder kunnen zien gaan.
We besluiten om daar ook niet op te wachten en ervoor te zorgen dat we voor het donker de trap weer af zijn. Want die treden zijn niet netjes gelijk, het is dus flink uitkijken dat je niet valt.

Het pad moeten we wel grotendeels in het donker afleggen, maar we hebben zaklampen bij ons. Omdat het ook nog 11 november, st. Maarten is zingen we een liedje onderweg.
11 november is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje, 11 november is de dag, dat mijn lichtje schijnen mag.

Halverwege de afdaling als we een stuk met z’n tweeën lopen, gaat Dennis op zijn knieën om te vragen of ik met hem wil trouwen. Natuurlijk wil ik dat. Voor de nieuwsgierigen: jullie moeten nog even wachten, het wordt 20 mei 2005, want we gaan eerst verhuizen.

Om iets over zessen zijn we weer benenden. Omdat we pas om 7 uur zouden worden opgehaald, laten we via de touristenpolitie het hotel waarschuwen, zodat de chauffeur ons weer kan ophalen.

We hebben allemaal flinke spierpijn en Dennis en ik hebben ook allebei een blaar opgelopen. Maar we zijn wel heel trots dat we het gehaald hebben.
Bij het eten in het hotel drinken we cola met daarin een scheutje strörum uit de fles van Gerard en Kristel. Dat is best lekker om weer warm te worden, want hier in de bergen is het een stuk kouder dan dat gewend zijn de laatste weken.
Na het eten kruipen we vroeg in bed want we zijn best moe geworden van deze dag.