Dag 20 – Donderdag 13 november 2003:

Om half 8 staan we op en om 8 uur zitten we aan het ontbijt. Mariet heeft de mensen in het hotel inmiddels duidelijk gemaakt dat we er inmiddels aan gewend zijn om bij ons ontbijt een gekookt eitje te krijgen. Er is dus voor iedereen een vers gekookt eitje, lekker!

Na het ontbijt gaan we met een busje naar de Ibn Tulun-moskee. In de moskee krijgen we linnen lappen om onze schoen zodat we deze niet uit hoeven te doen. Ze zijn druk bezig met een renovatie en het is daarom niet mogelijk om de minaret te beklimmen want deze staat helemaal in de steigers. Eigenlijk vinden we dat niet zo heel erg, want we hebben nog steeds een beetje spierpijn van eergisteren.

Hierna lopen we naar de Sultan Hassan-moskee. Onderweg komen we langs oude Mamelukse huizen die tegenwoordig op een monumentenlijst staan. In het mausoleum is een moslim die voor ons zong. De akoestiek in het mausoleum zorgde ervoor dat het schitterend klonk.

Na het bezoek aan de twee moskeeën gaan we samen met Gerard en Kristel naar de Citadel. Daar waren we de eerste dag in Cairo ook al naartoe geweest maar toen was ie dicht i.v.m. de ramadan. Vandaar dat we er vandaag ook vroeger naartoe gaan. We nemen de taxi want hoewel de Citadel tegenover de Sultan Hassan-moskee ligt, moeten we anders toch wel een heel stuk lopen. De ingang zit namelijk aan de andere kant.

Het is iets over elven als we aankomen bij de ingang. Daar zien we dat alles om half 3 dicht gaat en dat we dus geluk hebben dat we niet te laat hiernaartoe zijn gegaan.

We komen eerst bij de Al-Nasir Mohammed-moskee. Deze stamt uit 1335 en is een tijd lang gebruikt als paardenstal. De minaretten zijn gebouwd in de Perzische stijl. Vervolgens lopen we naar de Mohammed Ali-moskee.

In de moskee gaan we op de grond liggen om de mooi versierde koepels rustig te bewonderen. Deze moskee is veel rijker versierd als de moskeeën waar we eerder deze ochtend zijn geweest.

Aan de andere kant van de moskee zijn de Westelijke terrassen. Hiervandaan hebben we een schitterend uitzicht over de stad. Dan valt ook op hoe groot Cairo eigenlijk is. We zien vlakbij de Sultan Hassan moskee en de Al Rifai moskee liggen. Een eindje verderop zien we de Cairotoren en na goed zoeken vinden we ook de drie driehoeken van de piramides aan de horizon. Even later is het iets helderder geworden en kunnen we driehoeken beter onderscheiden. Nu pas beseffen we hoe groot de piramides eigenlijk zijn, dat we ze op deze afstand nog makkelijk met het blote oog kunnen zien.

Hierna lopen we naar het politiemuseum. Hier is niet echt veel bijzonders te zien. Daarna eten we op een terrasje waar we een mooi uitzicht hebben over de stad. Het zwerfhondje dat daar rond loopt vindt het vast niet erg dat wij er eten, want we stoppen hem allerlei lekkers toe.
Na het eten lopen we naar het vroegere Harempaleis dat in 1872 werd gebouwd als residentie voor Mohammed Ali en zijn familie. Hier is nu het Nationaal Militair Museum gevestigd dat een zeer uitgebreide collectie bezit.

Het is inmiddels al twee uur dus besluiten we om een taxi te zoeken en weer terug naar het hotel te gaan. Daar pakken we voor de laatste keer deze vakantie onze spulletjes in en proberen we nog een paar uurtjes te slapen.

Rond 8 uur gaan we naar beneden om wat te eten. Na het eten gaan we in de Lounge zitten waar we een kaartje leggen totdat het tijd is om naar het vliegveld te gaan. Om half twaalf worden we opgehaald. Onze koffers worden de laatste keer op het dak van het busje getild en we kunnen naar het vliegveld. Onderweg is het nog erg druk op straat. Op het vliegveld staat Mohammed, de Djoser-agent in Cairo, alweer op ons te wachten. Hij heeft de instapkaarten alvast geregeld en we hoeven dus alleen nog even onze bagage in te checken.

Daarna moeten we weer een formuliertje invullen voor het visum en moet Dennis weer naar een douaneloket om zijn videocamera uit zijn paspoort te laten schrijven. Bij de Tax Free winkeltjes maken we onze laatste ponden op. En dan is het wachten op het vertrek.

We vertrekken op tijd en komen in ook mooi op tijd in Amsterdam aan. Nadat we afscheid hebben genomen van de groep gaan we door de douane. Dennis & Debora staan al op ons te wachten. Om half acht rijden we alweer over de A1 naar huis. Het was een heerlijke vakantie. Echt even drie weken in een andere wereld. En nu moeten we weer wennen aan de Nederlandse cultuur en het Nederlandse weer. Brrrr …. ik heb het koud.

Dag 19 – Woensdag 12 november 2003:

Om 7:15 uur staan we naast ons bed en een half uurtje later zitten we aan het ontbijt, wat matig is. Om half 9 vertrekken we met het busje richting Cairo. Dat is ongeveer 8 uur rijden van hieruit. We stoppen onderweg in de Faran Oase waar Gerard een kindje een paar pennen geeft.

Daarna brengen we ook nog een bezoek aan een nonnenklooster, waar Orthodox Griekse nonnen wonen. We krijgen er een rondleiding door het klooster.

Het lopen gaat wel moeizaam want we hebben flinke spierpijn na de klim van gisteren. Het lange stilzitten in de bus helpt daar ook niet echt aan mee.
De volgende stop is bij het Suezkanaal, waar we absoluut geen foto’s of videobeelden mogen maken i.v.m. de veiligheid.

Nadat we door een tunnel onder het kanaal door zijn gereden, stoppen we bij een restaurantje waar we wat kunnen eten. Er zijn geen hamburgers meer en de ketshup is ook op. Dit is voor het eerst in Egypte dat we geen ketshup bij ons eten krijgen. Voor de verandering drinken we vandaag eens een keer geen Cola maar 7 Up.

Het is rond vijf uur als we weer “thuis” komen in het Windsor hotel in Cairo. Daar krijgen we weer kamer 30, waar we de vorige keer ook hebben geslapen.
Nadat we een lekkere warme douche hebben genomen, dat is goed voor onze spieren, gaan we eten bij de Chinees die de vorige keer nog gesloten was. Het water dat we daar krijgen ruikt en smaakt naar chloor. Waarschijnlijk een fles die gevuld is met kraanwater. De nieuwe fles is wel goed gelukkig.

Daarna lopen we nog een stukje door de stad. Het is overal loeidruk. Alle winkels zijn open en de mensen staan in de rij om de winkels in te kunnen. Terug in het hotel toch maar eens vragen wat er aan de hand is. Het schijnt uitverkoop te zijn en alle mensen willen nog nieuwe kleren en cadeautjes kopen voor als de ramadan straks afgelopen is.

]]> http://www.aroundtheworld.net/reizen/egypte/2003/11/12/st-catharina-faran-oase-cairo/feed/ 0 http://www.aroundtheworld.net/reizen/egypte/2003/11/11/dahab-st-catharina-klooster-sinai-berg/ http://www.aroundtheworld.net/reizen/egypte/2003/11/11/dahab-st-catharina-klooster-sinai-berg/#comments Tue, 11 Nov 2003 18:29:43 +0000 Dennis & Lilian http://www.aroundtheworld.net/reizen/egypte/2003/11/11/dahab-st-catharina-klooster-sinai-berg/

Dag 18 – Dinsdag 11 november 2003:

Het is 7:00 uur als de wekker gaat. Nog even de laatste spulletjes inpakken en dan naar het ontbijt. Om kwart over acht verzamelen we bij de ingang van het hotel. De buschauffeur is op verzoek van Mariet de bus aan het wassen, zodat we onderweg ook wat kunnen zien door de ramen. Nadat onze koffers in de bus zijn geladen, vertrekken we naar St. Catharina.

We rijden direct door naar het St. Catharina klooster. Daar is het erg druk, je kunt er over de hoofden van de toeristen lopen. We hebben meteen een paar kamelen gereserveerd voor vanmiddag.

Onderweg naar het hotel stoppen we bij een supermarktje waar we wat te eten kunnen halen voor tussen de middag. En drinken voor morgen in de bus naar Cairo natuurlijk.

Om kwart over 12 komen we aan bij het hotel. Het nieuwe gedeelte dat voor het oude deel is gebouwd ziet er nog best aardig uit. Maar natuurlijk hebben wij de kamers in het oude deel van het hotel. Gelukkig hoeven we hier maar één nachtje te slapen. De douche die gebruiken we maar niet, want de draadjes van de boiler zijn gewoon los in een stopcontact gestoken.

Tegen tweeën vertrekken we opnieuw naar het klooster. Het pad dat de berg op gaat begint achter het klooster. Kristel, Marianne en ik hebben ervoor gekozen om het eerste stuk met een kameel naar boven te gaan. Het pad is erg zwaar en halverwege stappen Dennis en Krista die eigenlijk best bang is voor kamelen ook op een kameel.

Op de trap, we mogen nog 750 treden zelf lopen, heb ik geloof ik wel 15 keer gezegd dat ik niet meer verder wilde. Het was dan ook heel zwaar. Nu ben ik blij dat Dennis elke keer zei: “nog een klein stukje.” en dan we toch helemaal boven zijn gekomen. Helaas is het bewolkt waardoor we de zon niet onder kunnen zien gaan.
We besluiten om daar ook niet op te wachten en ervoor te zorgen dat we voor het donker de trap weer af zijn. Want die treden zijn niet netjes gelijk, het is dus flink uitkijken dat je niet valt.

Het pad moeten we wel grotendeels in het donker afleggen, maar we hebben zaklampen bij ons. Omdat het ook nog 11 november, st. Maarten is zingen we een liedje onderweg.
11 november is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje, 11 november is de dag, dat mijn lichtje schijnen mag.

Halverwege de afdaling als we een stuk met z’n tweeën lopen, gaat Dennis op zijn knieën om te vragen of ik met hem wil trouwen. Natuurlijk wil ik dat. Voor de nieuwsgierigen: jullie moeten nog even wachten, het wordt 20 mei 2005, want we gaan eerst verhuizen.

Om iets over zessen zijn we weer benenden. Omdat we pas om 7 uur zouden worden opgehaald, laten we via de touristenpolitie het hotel waarschuwen, zodat de chauffeur ons weer kan ophalen.

We hebben allemaal flinke spierpijn en Dennis en ik hebben ook allebei een blaar opgelopen. Maar we zijn wel heel trots dat we het gehaald hebben.
Bij het eten in het hotel drinken we cola met daarin een scheutje strörum uit de fles van Gerard en Kristel. Dat is best lekker om weer warm te worden, want hier in de bergen is het een stuk kouder dan dat gewend zijn de laatste weken.
Na het eten kruipen we vroeg in bed want we zijn best moe geworden van deze dag.

Dag 17 – Maandag 10 november 2003:

Vandaag hebben we nog een “luie dag” op het programma staan. We zitten rond 9 uur aan de ontbijttafel. Daarna gaan we weer snorkelspullen huren en naar het strand. We hebben weer twee keer een uur in het water gelegen om te genieten van alles dat onderwater te zien is.

We hebben o.a. de volgende vissen gezien:
Zwartgestreepte juffervis, geelstaart-barracuda, Rode Zee-papegaaivis, koraalduivel, lipvis, zeegondel, steenvis, Rode Zee-wasbeer-vlindervis, zwaluwstaartvis, sergant-majoor, gemaskerde vlindervis, geelstaart-snapper, Arabische grijze engelvis, blauwe trekkervis, baardschorpioenvis en nog veel meer verschillende vissen.

Ook vanmiddag lunchen we weer bij het zwembad en na een duik in het zwembad liggen we nog even in de zon. Nadat we gedouched hebben, pakken we onze tassen in. Het verbaasd ons dat we nog steeds alles erin kunnen krijgen, zelfs de trommels passen in de tassen.

Omdat John vandaag jarig is gaan we na het eten naar het strand om waterpijp te roken. Een Duitse Djoser-groep (niet de groep waar we gisteren ruzie mee hadden) zit ook aan het strand. Zij zitten om het kampvuur.

Terug op onze kamer drinken we nog wat en daarna gaan we slapen. We hebben erg genoten van deze luie dagen in Dahab.

Dag 16 – Zondag 9 november 2003:

We hoeven vanmorgen niet “verplicht” vroeg op te staan. Toch staan we om half 9 op omdat we wel willen genieten van de zon, die helaas alweer om half 4 achter de bergen verdwijnt. Na een uitgebreid ontbijt gaan we naar het strand. Eerst nog snorkelspullen huren want het rif schijnt hier veel mooier te zijn dan bij Hurghada, en dat willen we graag met eigen ogen zien.

We gaan twee keer een uur lang de zee in om te snorkelen en zien de mooiste riffen en vissen. We hebben zelfs een octopus zien zwemmen. De riffen zijn hier inderdaad mooier dan bij Hurghada.
Helaas ben ik mijn nieuwe ring hier alweer verloren in de zee. Waarschijnlijk is hij bij het verlaten van de zee ergens tussen de stenen blijven steken. We hebben nog wel even gezocht, maar we konden hem niet meer vinden.

‘s Middags lunchen we bij het zwembad. Daar nemen we nog een duik en liggen we nog een poosje in de zon. Als de zon weg is gaan we douchen en even TV kijken. We hebben om zes uur afgesproken in het restaurant.

Na het eten spelen we nog een potje klaverjassen voordat we om half negen met een busje worden opgehaald om in Dahab te gaan shoppen. Het resultaat van zo’n anderhalf uur winkelen:
één zilveren ring met een Horusoog, 2 zilveren armbanden, 1 houten sieradendoos ingelegd met steentjes en parelmoer, 2 Afrikaanse trommels, 4 jelley-lolly’s met leuke figuurtjes, 4 flesjes zand en 3 CD’s met achtergrondmuziek voor de DVD die we straks gaan maken van de videobeelden die we deze vakantie hebben gemaakt.

Bij het busje ontstaat er nog een ruzie met een groep Duitsers die bedacht hadden dat ze ons busje wel konden gebruiken om terug te gaan naar het hotel. Gelukkig loopt alles uiteindelijk goed af en kunnen we toch met “ons” busje terug naar ons hotel. Dan is het alweer tijd om te gaan slapen.

Dag 15: Zaterdag 8 november 2003:

Het is weer lekker vroeg als we gewekt worden. Om kwart voor zes wordt er al op de deur geklopt. Gelukkig hebben we vannacht minder last gehad van muggen. Een half uurtje later zitten we al aan het ontbijt. Rond zeven uur worden we opgehaald door een busje dat ons naar de veerboot brengt.

Onze tassen gaan nadat ze gecontroleerd zijn in speciale bagagekarretjes en wij zoeken een plaatsje in de boot. We vinden een plek aan een tafeltje zodat we onderweg een potje kunnen klaverjassen. Dat leidt de aandacht een beetje af van de enigszins misselijkmakende golven. De zee is best wild en de stroming staat dwars op de boot, waardoor we behoorlijk door elkaar worden geschud.

Na bijna twee uur varen komen we rond 10 uur aan in Sharm el Sheik. Daar moeten we zelf onze bagage naar de bus brengen. Ik heb er nu wel even spijt van dat we bijna al onze beelden in mijn rugzak hebben gestopt. Hij is daardoor behoorlijk zwaar geworden.

We rijden door de Sinaï naar Dahab dat aan de Golf van Akaba ligt. We rijden eerst langs een bank om te pinnen en daarna door naar ons hotel. Happy Life Vilage ligt een eindje buiten Dahab aan de kust. Het laatste stuk moeten we over een zandpad rijden omdat het hotel in een natuurgebied ligt mag de weg niet worden geasfalteerd.

Het is een mooi hotel/vakantiepark met een groot zwembad en een mooi strand. We lunchen bij het zwembad met een broodje tonijn en een biertje. Daarna lopen we even naar het strand. De zon verdwijnt al vroeg (rond half 4) achter de bergen. Dus gaan we naar onze kamer, waar we Debora bellen voor haar verjaardag. We doen voor de laatste keer de was en houden daarna een siësta. ‘s Avonds doe ik mijn Ghalabia aan. We eten op het terras bij het restaurant. Daarna halen we een ijsje in het kleine winkeltje bij de receptie.

We spelen nog een potje klaverjassen op het terras bij Gerard en Kristel. Daarbij hebben we erg veel lol gehad om het Belgisch schudden. Terug op onze kamer schrijf ik nog een stukje in ons boek voordat we gaan slapen.

Dag 14 – Vrijdag 7 november 2003:

We hebben vannacht slecht geslapen. Heel veel last van muggen die om ons hoofd zoemden. Een paar keer wakker geweest om er een paar dood te meppen, maar er kwamen steeds weer andere voor terug. Vanmorgen kwam ik erachter dat er in de kledingkast heel veel muggen zaten. Toch maar proberen of we vandaag ergens een beetje muggengif op de kop kunnen tikken.

Om kwart over zeven komt er iemand op de deur kloppen om ons te wekken. Er is hier geen telefoon op de kamer, dus er is geen wake-up-call mogelijk. Om kwart voor acht zitten we aan het ontbijt. Er loopt een nestje “tijgertjes” rond die heel goed weten hoe ze moeten bedelen.

Tegen half 9 worden we met een busje opgehaald. We moeten eerst langs een “loket” om flippers en snorkels te halen. Ik heb de flippers 3x moeten ruilen voordat ik goeie had en de duikbril met snorkel ook een keer of 3, en toen had ik nog geen goeie. Gelukkig was er aan boord een man die een zak reservespullen bij zich had, dus uiteindelijk had ik toch een goede uitrusting.

We stoppen op drie verschillende plaatsen bij het koraal daar kunnen we op elke plek ongeveer een uur snorkelen. Onder water zien we veel mooie vissen. Helaas is het koraal op de meeste plaatsen al behoorlijk beschadigd door de vele toeristen. Sommige sukkels gaan er gewoon met hun grote zwemvliezen bovenop staan. Die mensen hebben vast niet in de gaten hoe mooi het koraal zou zijn als zij niet zo dom waren.
Tussen de middag eten we aan boord. Er staat vis op het menu en die smaakt prima.

Rond vieren zijn we weer terug bij het Moon Valley Hotel. Daar roept Mariet ons allemaal bij elkaar om een wijziging in het reisschema met ons te bespreken.
Omdat onze reis twee dagen vroeger is begonnen zouden we op zaterdagmiddag in St. Catharina aankomen. Het klooster is ‘s middags en op zondag gesloten, dus dat zouden we niet kunnen bezoeken. Omdat de groep dat toch wel jammer vindt, stelt Mariet voor om eerst drie dagen naar Dahab te gaan en daarna naar St. Catharina. Vanuit St. Catharina kunnen we dan doorreizen naar Cairo. Iedereen is het ermee eens. Zo kunnen we ook eerst nog een paar dagen luieren/uitrusten voordat we de berg op hoeven te klimmen.

Op onze kamer heeft onze “magic douche” er zowaar zin in. Er komt zomaar lekker warm water uit.
Die avond eten we Chinees op een terrasje. Ons eten komt bij drie verschillende restaurantjes vandaan, want anderen willen hamburgers of iets van de grill.
Na het eten gaan we nog even winkelen met een paar dames. De heren gaan ondertussen poolen in het hotel. Gelukkig vind ik in een supermarktje een spuitbus met muggengif. En dat blijkt later op de kamer bijzonder goed te werken. Nog even de tassen weer inpakken en dan nog een nachtje samen in één bed slapen.

Dag 13 – Donderdag 6 november 2003:

Vandaag weer op tijd op. De wekker gaat om zes uur en een kwartiertje later staan we naast ons bed. Nog even de laatste spullen inpakken en dan naar de ontbijtruimte om nog een keer lekker uitgebreid te ontbijten.

Om half acht gaat onze bagage het busje in en vertrekken we in konvooi naar Hurghada. We rijden dwars door de Oostelijke Woestijn, waar we onderweg een korte stop maken.

Rond half één komen we aan bij ons hotel. Dit hotel is duidelijk van een andere prijsklasse als de vorige twee hotels. We hebben wel voor het eerst deze vakantie een tweepersoons bed. Het is alleen wel erg lastig dat we ook meteen een tweepersoonskussen hebben gekregen.

Onze kamer bezit ook een “magic douche”. Het is elke keer weer afwachten of er warm of koud water uit komt en belangrijker nog óf er überhaupt water uit de douchekop komt? De douche is ook niet berekent op lange mensen. Ik moet moeite doen om eronder te passen en Dennis moet al helemaal bukken om met zijn hoofd onder de douche te passen.

Om kwart over drie liggen we voor het eerst deze vakantie aan het strand. Het water is heerlijk. Ik schat dat het een graad of 25 is. Het is ook heel helder water en er zwemmen veel gekleurde visjes die totaal niet bang zijn voor mensen.

‘s Middags aan het strand eten we ook ons eerste ijsje deze vakantie en voor Dennis, die even geen zin had in ijs, een zakje M&M’s. ‘s Avonds gaan we bij de Pizzeria eten, maar morgen wil ik iets anders, want ik heb nu wel vaak genoeg Italiaans gegeten. En dat terwijl we niet eens in Italië zijn.

In één van de winkeltjes bij het hotel hebben we ansichtkaarten gekocht en bij de supermarkt wat boodschappen gedaan. Daarna nog een potje poolbiljart in het hotel. Op het balkon drinken we nog wat en schrijf ik nog een stukje in het boek anders weet ik straks thuis niet meer wat we allemaal gedaan hebben deze vakantie.

Dag 12 – Woensdag 5 november 2003:

Om 4:15 uur gaat de wekker al. Nog even twee keer omdraaien en daarna opstaan. Rond vijf uur zitten we in het restaurant voor een klein ontbijtje. John & Mechteld en Mariet gaan ook mee met de ballonvlucht. We worden tegen half zes met een taxi opgehaald die ons naar de boot brengt. Aan boord van het bootje dat ons naar de overkant brengt krijgen we onder het genot van een kop thee, uitleg over wat we wel en niet moeten doen tijdens de ballonvlucht.

Aan de overkant van de Nijl staan er een busje op ons te wachten die ons naar de ballon brengt. Deze is al bijna helemaal gevuld met warme lucht. Om kwart over zes stijgen we op voor onze vlucht boven de westbank van Luxor.

In de 50 minuten die we in de lucht zijn vliegen we over een aantal belangrijke oude monumenten. We zien o.a. de tempel van Hatsjepsoet, het Ramsesseum, de Memnonkolossen en Medinet Haboe. In de verte zien we ook nog de vallei der Koningen en de graven der Edelen.

We hebben gelukkig een goede piloot. De ander ballonnen vliegen veel meer vlak langs de Nijl waardoor ze meer groene akkers zien dan oude tempels en opgravingen. Doordat onze piloot de ballon heel laag laat vliegen, waar een andere luchtstroming is, komen wij precies over de belangrijke tempels heen. We vliegen zo laag dat we ze bijna kunnen aanraken.

We zien kippen lopen op het dak van een huisje en er rijden mensen op ezeltjes. Vaak wordt er vanaf de grond naar ons gezwaaid. Twee vrouwen zingen en dansen voor ons. Het is echt een geweldige ervaring om zo boven de grond te zweven terwijl je alles wat er beneden gebeurd kunt zien en horen.

Na de landing wordt eerst de ballon ingepakt door de mensen van het ballonteam. Dat gebeurd heel geordend en ze zijn er dan ook binnen 10 minuten mee klaar.
Daarna wordt er door het ballonteam gezongen en gedanst met de passagiers. We krijgen allemaal een diploma en een t-shirt. Daarna gaan we weer terug met het busje naar de boot en vervolgens met de taxi weer terug naar het hotel.

Het is kwart over 8 als we in terug zijn in het hotel. Daar genieten we van een uitgebreid ontbijt terwijl we ondertussen de videobeelden van de ballonvlucht bekijken. De rest van de groep is erg nieuwsgierig naar onze ervaringen.

Na het ontbijt brengen we met de hele groep een bezoek aan het Luxor-museum. Het is maar een klein eindje lopen vanaf ons hotel.

Na het museumbezoek houden we eerst siësta. Daarna pakken we onze rugzakken weer in. Die worden steeds zwaarder door alle souvenirs.
‘s Middags luieren we nog een paar uurtjes aan de zwembadrand voordat we Luxor inlopen om de hangertjes en de ring op te halen bij de juwelier. We kopen ook nog twee beelden van Thoetmoses III.

We eten ‘s avonds met een groepje bij de pizzeria van het hotel. Daarna gaan we met de hele groep (behalve Mariet) naar de Sound & Light show in Karnak. Dit is tevens de laatste keer deze vakantie dat we een tempel bezoeken. De show valt een beetje tegen, maar je moet alles een keer meegemaakt hebben.

We gaan weer terug met de Calèches. Die hebben netjes op ons gewacht bij de ingang van de tempel. Terug in het hotel gaan we naar bed. Morgen reizen we verder naar Hurghada.

Dag 11 – Dinsdag 4 november 2003:

We hoeven niet zo heel erg vroeg op te staan vandaag. Na een uitgebreid ontbijt vertrekken we om 8 uur per calèche (een koetsje) naar Karnak. Als we aankomen bij de tempels van Karnak ontdekt Dennis dat hij een pootje van zijn zonnebril kwijt is. Straks in het hotel maar even zoeken of hij daar ligt.

De oude Egyptenaren kenden Karnak als Ipet-Isut, de Volmaakste van Alle Plaatsen. Het tempelcomplex is vermoedelijk het grootste dat ooit ergens gebouwd is. Er is over een periode van 1500 jaar aangebouwd. Generaties farao’s voegden er allemaal iets aan toe, met als uiteindelijk resultaat: één groot openluchtarchief met tempels, heiligdommen, kiosken, pylonen, obelisken en heel veel zuilen.

Bij het heilige meer staat een zuil met een beeld van een scarabee erop. Helemaal links achterin is een klein tempeltje met daarin nog twee beelden die schaars verlicht worden door een gat in het dak. Hier komen weinig toeristen en het is er dus lekker rustig. De suppoost laat mij buiten een trap opklimmen zodat ik vanaf een muur een overzichtsfoto van het tempelcomplex kan maken. Natuurlijk kost me dat wel een fooitje, maar dat heb ik er graag voor over.

Terug in het hotel gaan we eerst nog een paar uurtjes slapen. We moesten vanmorgen zo vroeg op en morgen gaat de wekker ook weer erg vroeg. Daarna lunchen we bij de poolbar en gaan we nog even lekker bij het zwembad liggen.

Om vijf uur ‘s middags gaan we met een groepje naar de Luxor-tempel die ‘s avonds mooi verlicht is. Hij lijkt ‘s avonds zelfs mooier dan overdag. Het is leuk om in het schemer met de camera te experimenteren. We maken dan ook heel veel foto’s.

Na het bezoek aan de tempel gaan we weer eten bij Amoen, dat is gisteren goed bevallen en ik wil ook nog wat sierraden bestellen bij het juwelierswinkeltje dat daar op het pleintje zit. Een zilver met gouden ring met hiëroglyfen en twee hangertjes met hiëroglyfen, één met Dennis erop en één voor Annamarie, die nu op de katjes past.

Na het eten gaan we op zoek naar een opticien om het pootje van Dennis’ zonnebril er weer aan te laten zitten. We weten zeker dat we er gisteren ééntje hebben gezien toen we over de Shouk liepen, maar nu kunnen we hem niet vinden. Als we het zoeken bijna hebben opgegeven vinden we toch de opticien die het pootje weer vastschroeft.

Het is nog maar 20:00 uur als we terugkomen in het hotel. Toch gaan we maar naar bed want morgen mogen we weer om kwart over vier opstaan.