De eerste Europeaan die deze kaap voorbij voer, was de Portugees Bartolomeus Diaz in 1488. In die tijd waren diverse Portugese expedities uitgezonden om de kust van Afrika steeds verder naar het zuiden te verkennen. Diaz had op een van deze expedities dan uiteindelijk de zuidkust van Afrika bereikt. Het verhaal gaat dat hij aanvankelijk de kaap Cabo Tormentosos (Kaap der stormen) had genoemd, maar dat Johan II van Portugal de naam veranderde in Cabo de Bõa Esperança (Kaap van de Goede Hoop), omdat deze ontdekking de zeeroute naar Indië een eind dichterbij bracht.

De kokerboom of quivertree is een aloë in boomvoor (aloe dichotoma). Deze zeer markante boom komt alleen voor in Zuid Namibië en de uiterste noordwestpunt van Zuid-Afrika. Kokerbomen staan over het algemeen eenzaam in de woestijnsteppe. De bomen werden door de Bushmen gebruikt om pijlenkokers te maken omdat hij van binnen erg zacht hout heeft en gemakkelijk is uit te hollen.

De steenbokskeerkring markeert de hoogste breedte op het zuidelijk halfrond waarop de zon gedurende een jaar schijnbaar recht boven het aardoppervlak staat. Dit gebeurt elk jaar rond 22 december, en luidt het begin van de zomer in op het zuidelijk halfrond.

Het natuurreservaat is grotendeels vlak. Het noordoostelijke kwart wordt in beslag genomen door Etosha Pan, een zoutmeer dat alleen in de regentijd water bevat. Vanuit de hooglanden in zuidelijk Angola stroomt na hevige regens water in het zoutmeer. Maar dat is voor wild te zout om te drinken. Het wier dat in het water groeit, trekt echter wel duizenden flamingo’s die in Etosha Pan enorme broedkolonies vormen. Het grootste gedeelte van het jaar is het zoutmeer een onafzienbare witte vlakte. Zuidelijk en westelijk van het meer bevinden zich grote grasvlakten en savanne; en nog verder zuidelijk en westelijk bosgebieden, op de voor Etosha karakteristieke witte aarde.
Enkele kilometers ten westen van Okaukuejo ligt het Sprokieswoud, een verzameling van de grillige African moringo-bomen, die normaal gesproken in zeer geringe dichtheden op rotsachtig terrein groeien. Etosha is de enige plaats waar van een moringobos kan worden gesproken. Wie door deze verzameling mysterieuze bomen rijdt, kan zich ongetwijfeld voorstellen waarom dit een sprookjesbos wordt genoemd. Etosha heeft ondanks een kurkdroog winterseizoen een zeer rijke dierenwereld. In het natuurreservaat wordt veel wetenschappelijk onderzoek gedaan, waardoor over de aantallen dieren vrij nauwkeurige statistieken bestaan. De meest voorkomende antilope is de springbok: 20.000 stuks. Verder zijn er 7000 zebra’s, 4000 spiesbokken, 2600 gnoes, 2000 giraffen, 2000 koedoes, 1500 olifanten, 700 impala’s, 600 hartebeesten, 300 zwarte neushoorns, 250 elandantilopen en 70 roanantilopen. Van de jagers zijn de leeuwen met 300 exemplaren in de meerderheid. Aantallen hyena’s, luipaarden en jachtluipaarden zijn onbekend. Vreemd genoeg zijn er geen apen te zien. Er wordt gesuggereerd dat er wel degelijk bavianen leven, maar dat deze zeer schuw zijn, omdat ze in de buurt van de overnachtingskampen worden afgeschoten om overlast te beperken. Door de vaak spaarzame begroeiing zijn in Etosha dikwijls kleine zoogdieren te zien, zoals grondeekhoorn, Kaapse vos, grootoorvos en verschillende soorten mangoesten.

Er zijn in Etosha drie overnachtingskampen: Okaukuejo (zuidelijke ingang), Namutoni (oostelijke ingang) en daartussenin Halali. De poelen zijn ‘s nachts verlicht. Er worden veel soorten dieren waargenomen waaronder leeuwen en hyena’s. Olifanten en zwarte neushoorns zijn in de droge tijd ‘s nachts min of meer vaste bezoekers. De torens die bij Namutoni al op grote afstand zichtbaar zijn, behoren toe aan het voormalige Duitse fort, dat in 1901 werd gebouwd. Niet veel later werd het verwoest tijdens een opstand van de Wambo, maar daarna weer opgebouwd. Nu doet het dienst als budgetaccommodatie. In een van de torens is een klein museum ingericht, waarin wordt belicht hoe zeven Duitse soldaten het fort in 1904 tevergeefs tegen 500 Wambo verdedigden.Direct naast het kampterrein ligt een poel die veel dieren aantrekt, vooral in het droge seizoen. In de omgeving van Namutoni worden vaak hyena’s waargenomen.
Halali is het rustigste kamp van de drie. De grootste attractie is hier de schitterend gelegen poel op een paar honderd meter van de weg, die over een wandelpad wordt bereikt. De geduldige bezoeker die zich stil houdt, kan hier veel wild zien. De afstand tussen Okaukuejo en Namutoni bedraagt, afhankelijk van de gekozen route 120 tot 200 km. Met de geldende maximumsnelheid van 40 km per uur nemen de meeste mensen er een hele dag voor om deze afstand af te leggen. Onderweg kan een stop worden gemaakt in Halali.

De dierenwereld in de delta is overweldigend. De moerasbevolking bestaat uit nijlpaarden, krokodillen, slangen, schildpadden, hagedissen, vissen en talrijke soorten insecten. Zeldzame antilopen zijn litschi-waterbok en sitatoenga. Andere water minnende dieren zijn olifant, rietbok, waterbok, buffel, knobbelzwijn, baviaan en groene meerkat. Op de drogere stukken worden giraffe, zebra en antilopen zoals gnoe, koedoe, sassaby, hartebeest en impala aangetroffen. De neushoorn, door stropers in de jaren zestig reeds uitgeroeid, is een van de weinige ontbrekende dieren in de delta. Het hele spectrum van grote jagers (leeuw, gevlekte hyena, wilde hond, luipaard en jachtluipaard) is er wel. De Okavango Delta is verder een walhalla voor vogelaars. Onder de 400 hier voorkomende soorten bevinden zich uiteraard nogal wat watervogels. De soortenrijkdom is het grootst van oktober tot en met februari. De beste plaatsen om vogels te zien, liggen rond de panhandle en in het noordoostelijk deel van Moremi. Vogelliefhebbers hebben meestal een lange verlanglijst, waarop bijzondere vogels voorkomen.

Het is opvallend dat zo’n vruchtbaar gebied als de Okavango Delta door de lokale bevolking nooit is gebruikt als weidegrond voor vee. De reden hiervoor is de aanwezigheid van de tseetseevlieg, die veeziekte veroorzaakt. In de jaren veertig van deze eeuw was er sprake van een plaag, die men trachtte te bestrijden door het afschieten van grote hoeveelheden wild en het platbranden van bosgebieden in de delta. Later werd de vlieg met chemische middelen bestreden. Tegenwoordig vormt de tseetseevlieg hoegenaamd geen gevaar meer voor de volksgezondheid. Slaapziekte is goed te behandelen. In het zuidelijk deel van de Okavango Delta leven de Yei. Oorspronkelijk leefden zij in het gebied van de panhandle, maar zij werden daar door de Mbukushu verdreven. De Yei, die zich per mokoro (uit boomstam gehakte kano) door de delta bewegen, leven grotendeels van vissen en jagen.

Voor dieren is de baobab van groot belang. Bavianen en meerkatten zijn dol op haar vruchten (vandaar dat de boom ook wel apenbroodboom wordt genoemd) en veel dieren brengen in de bomen de nacht (of nachtdieren de dag) door. Bijzondere bewoners van de baobab zijn de Ethiopische geelsnaveltok en de roodsnaveltok. Van deze neushoornvogels wordt het vrouwtje in een holte in de baobab met nest en al ingemetseld door een wand van modder en uitwerpselen. Het mannetje haalt voedsel en voedt het vrouwtje en de jongen door een kleine opening. Zodra de jongen kunnen vliegen, wordt de wand opengebroken.
In perioden van droogte slaan olifanten de bast van de baobab open met een slagtanden om het vochtige hout te eten. De babobabs weten dit soort aanslagen meestel te overleven maar lopen hierdoor wel hun vreemde vervormingen op.

De Victoria Falls zijn een symbool voor het gehele Afrikaanse continent. Over een breedte van 1700 meter stort de Zambezi zich in een 108 meter diepe kloof. De hoeveelheid water die de Zambezi aanvoert verschilt per seizoen. In november wordt er 320 m³ water per seconde verplaatst. Dit loopt in april op tot wel 9200 m³ per seconde. De waterdamp (spray) bereikt gemakkelijk een hoogte van ruim 50 meter en is vanaf grote afstand te zien en kan een bezoeker drijfnat maken. Vanaf de Livingstonebrug tussen Zambia en Zimbabwe heb je en schitterend uitzicht op de waterval en op de 111 meter lager gelegen Boiling Pot. Als de rivier rustiger is beginnen hier de rafters maar nu was er geen raft te zien.

Op deze site kun je allerlei informatie vinden over de reis die wij in 2005 hebben gemaakt door het zuidwestelijke deel van het Afrikaanse continent.

Blader lekker door het weblog om ons reisverslag en diverse extra informatie te lezen. Je kunt ook de diverse categorieën aanklikken om alleen de informatie uit die categorie te lezen.

Verder vind je aan de linkerzijde onder het kopje Pagina’s nog diverse speciale pagina’s waaronder een pagina waarop de videofilm van onze reis is te zien en een pagina met een fotoalbum. Ook een kort verhaaltje over onszelf en meer informatie over de route en het programma kun je hier vinden. Via de pagina “De dieren” kom je bij de informatiepagina’s met meer informatie over alle dieren die wij gezien hebben.

De allerlaatste pagina is het Gastenboek. We zouden het leuk vinden als je een berichtje achterlaat in ons gastenboek en laat weten wat je van deze website vindt.

Dennis & Lilian